قیصر امین پور یه جا میگه: قطار میرود/ تو میروی / تمام ایستگاه میرود / و من چقدر ساده ام / که سالهای سال در انتظار تو / کنار این قطار ایستاده ام / و همچنان / به نرده های ایستگاه رفته / تکیه داده ام. - من آسوده بودم که نمیری چون، نه قطاری بود نه ایستگاهی اما! تو رفتی، -بدون قطار- ولی منِ ساده سال های سال میان این صفحهات زمخمت و پر تکرار به روی چشم هایم ایستاده ام در انتظار تو

اینقدر به تو فک کردم که خودمو فراموش کردم،

حالا دل تنگ خودمم، کسی که دیگه نیست

گم شدم، دوباره تو جنگل چشات گم شدم!

آره، دیدمت، با همون چشمها.... دوباره آشوبم کردی

همه روز هایی که به سختی گذشت با همه ی تلخی هاش، خنجری شد و، به قلبم نشست

و حالا همه چی خلاصه شده تو یه سوال

تو با آن چشم ها با اون نگاه گرم و صمیمی! چطوری تونستی دیگه برنگردی؟!

نادر ابراهیمی میگه: عشق به اعتبار مدت دوامش عشق است؛ نه شدت ظهورش...!

و من این را با تمام وجود درک میکنم، تو چطور؟

فراموشی؟ هه!

هرچیزی منو یاد تو میندازه! مخصوصا دلتنگی

یه دلتنگی کوتاه همه چی رو برمیگردونه

همه چی.......جز تو.

خوش باشی هرجا که هستی / یادتم هرجا که هستم

من به رومم نمیارم / که چقد بی تو شکستم

جنگل از بیرون قشنگه / از تو که چندتا درخته

این که محکم باشی اما / از درون بخشکی سخته

اون همه بی قراریو، این همه بی وفایی؟!!!

شاید من اشتباه میکنم، شاید همش یه خوابه

کاش بیدار شم با صدای تو.

بی تو زنده موندم ولی زندگی نکردم

همین زنده موندن هم مثه مرگیه که هر لحظه تکرار میشه

یادت می افتم، با گریه میخندم

رو کل دنیا چشمامو میبندم

رو هرچی دارم حتی رو آینده ام

چشمامو میبندم

گرچه نمیپرسی، دیگه تو از حالم

بدجور داغونم، ماه شب تارم

باید تو باشی تا، بهتر بشه اوضاع

اصلا بره کابوس، روشن بشه شب ها

تو رو که نمیشه، میخوام خودمو فراموش کنم، اما

مشت مشت خاکی رو که ریختم روی قلبم

یه نسیم از خاطراتت میبره کلا

تو رفتی و راحت شدی، من موندمو سوختم

هم اون راحت شدن خوبه و هم این سوختن

اون برای تو و این برای من